امام حسن عسگری: شما را به تقوای الهی و پارسایی در دینتان، تلاش برای خدا، راستگویی و امانتداری درباره‌ی کسی که شما را امین دانسته(نیکوکار یا بدکار)، طول سجود و حسن همسایگی سفارش می‌کنم. حضرت محمد-صلی الله علیه و آله- برای همین آمده است. در میان جماعت‌های آنان نماز بخوانید، بر سر جنازه‌ی آنها حاضر شوید، مریضانشان را عیادت کنید و حقوقشان را ادا نمائید؛ زیرا هر یک از شما چون در دینش پارسا و در سخنش راستگو و امانتدار و با مردم خوش اخلاق باشد؛ گفته می‌شود: این یک شیعه است، این کارهاست که مرا خوشحال می‌سازد.    

سلوک عرفانی مصون از لغزش ورساننده سالک به هدف نهایی سلوک که نه سالک را دچار خطا و خلاف‌ها و بی‌راهه‌ و پرتگاه‌های عقیدتی و عملی کند و نه او را در میانه راه بگذارد و به انتهای مسیر نرساند، چگونه امکان پذیر است؟ رمز چنین سلامت و کمالی در سلوک چیست؟ سالک برای اطمینان به نیل به مقصد، باید چه شروطی را مد نظرداشته و مراعات کند؟   

ماه ذی الحجّه از ماه های شریفه است و چون این ماه داخل می شد صلحای صحابه و تابعین اهتمام عظیم در عبادت می کردند. ایّام دهه ی اوّل آن، ایّام معلومات است که در قرآن مجید ذکر شده و در نهایت فضیلت و برکت است. برای دهه ی اوّل این ماه اعمالی است: اوّل روزه گرفتن نه روز اوّل این دهه...

نمازگزار در دو رکعت اوّل نماز ملزم به خواندن سوره ی حمد و بعد از آن یک سوره ی دیگر از قرآن است. قرآن کریم کتابی است که خود قرآن آن را معرفی کرده و فرموده: اِنّا جَعَلناهُ قُرآناً عربیّاً لَعَلَّکُم تَعقِلونَ وَ اِنّهُ فِی اُمِّ الکِتابِ لَدَینا لَعَلیٌّ حَکِیمٌ

ابوذر غفاری از سلمان فارسی، که خداوند از هر دوی آنها خشنود باد، پرسید: ای اباعبدالله! معرفت امیرالمؤمنین-علیه السلام- به نورانیت چیست؟[سلمان] گفت: ای جندب!(نام دیگر ابوذر) بیا برویم تا این را از خود آن حضرت بپرسیم. سپس به محل آن حضرت رفتیم و او را نیافتیم. ابوذر گفت: پس به انتظار ایشان ماندیم تا آن حضرت آمدند. حضرت فرمودند: چه امری شما را به اینجا کشانده است؟ ابوذر و سلمان گفتند: ای امیر مؤمنان به نزد شما آمده‌ایم تا در مورد معرفتتان به نورانیت سؤال کنیم.حضرت فرمودند آفرین بر شما دو دوست وفادار به دین خویش که کوتاهی کننده نیستید. به جانم سوگند که آن معرفت بر هر مرد و زن مؤمن واجب است...

قرآن کریم، در توصیف متقین در آیات آغازین سوره بقره، به یک ویژگی بارز اشاره کرده و می فرماید: «الذین یؤمنون بالغیب...» آنان که به غیب ایمان می آورند. تقوایی که تقوای آغاز بهره مندی از قرآن کریم است؛ تقوای یؤمنون بالغیب است. حال اگر انسان متقی که در مکتب قرآن پرورانده شده است؛ از هدایت های نورانی قرآنی بهره ببرد، دیگر غیبی برایش باقی نمی ماند و تمام غیب های عالم برای چنین انسانی شهاده می شود؛ لذا اینان دیگر یؤمنون بالغیب نیستند بلکه یؤمنون بالشهاده می شوند.  

گزیده ای از سخنان استاد مورخ ۱۴۰۳/۰۹/۲۷

تأویل و معنای باطنی کهف، ولایت است. کسی که به قصد رسیدن به حقیقت توحید راه می‌افتد و از جنبه‌های ظاهری این عالم عبور می‌کند و از خدا برای رشد مدد می‌طلبد، باید به ولایت پناه بیاورد. از پناهگاه ولایت است که می‌توان به مقصد و هدف توحیدی نائل شد. بینایی مال قلب، روح و جان است. چشم ابزار است. اولیای خدا چشمشان به خواب می‌رود، امّا روحشان بیدار و بیناست. ایمان و هدایت دارای مراتبی است. عطای حق دریغ و محدودیتی ندارد، هرقدر ظرف وجودی انسان بزرگتر شود، بهره و نصیب او بیشتر می‌شود. هدایت ابتدایی برای همۀ خلق است. گروهی که هدایت ابتدایی را پذیرا شدند و حقّ ایمان و هدایت را ادا کردند، هدایت متعالی و خاص را به‌عنوان پاداش از خدا دریافت می‌کنند. کسی که برای خدا قیام کند، خدا به او قوّت قلب می‌دهد و او را مدد می‌کند. غیرخدا را کاره‌ای ندانستن، یکتاپرست، یکّه‌بین و یکّه‌شناس بودن، نگاه بزرگی است.

تماشاچی بی‌عمل نباشیم

در ایّام خاصّی به‌سر می‌بریم، دنیا در تلاطم فوق‌العاده‌ای قرار گرفته است. مظلومیّت گروهی از مردم این عالم که اگر هیچ ویژگی دیگری به‌ غیر از اینکه انسان هستند، نداشته باشند و زیر ظلم درّنده‌خویانی که هیچ معیار اخلاقی، قانونی، حقوقی، دینی و معنوی، نفس درّنده خوی آنها را محدود نمی‌کند، قرار گرفته‌اند، قلب هر انسان باشرف، باوجدان و باایمانی را به‌درد می‌آورد. بخش قابل توجّهی از قدرت‌های جهانی، تقویت‌کننده این جنایات هستند و بخش دیگری تماشاچی بی‌عمل و بی‌عکس‌العمل نسبت به این ظلم‌ها و بیدادها هستند. یک انسان نمی‌تواند بویی از انسانیّت برده باشد و تماشاچیِ بی‌تفاوت در برابر این همه ظلم و جنایات باشد.

عید بزرگ فطر، عید ملاقات و عید عاشقان است. روزه دارانی که یک ماه در مدرسه ی ماه رمضان درس بندگی آموختند، در روز عید گواهی فارغ التحصیلی دریافت می کنند. سالک تا به لقاء و وصال نرسیده، در این عالم روزه است. تا در فراق و هجران است، رغبتی به خورد و خوراک ندارد؛ امّا در لحظه ی ملاقات افطار می کند. لذا عید فطر، عید دیدار است و آنجاست که سالک روزه اش را می شکند. روز عید فطر روزی است که سلوک عبادی ماه رمضان به شهود ملاقات حقّ متعال منتهی می شود.  

ابتلائات مال اهل ایمان است و هر چه مراتب ایمان شخص بالا رود، ابتلائاتش هم بیشتر می‌شود. می‌گویند شخصی الاغی داشت و از قضا همین که او نمازخوان شد، الاغش مرد. ناچار او الاغ دیگری خرید و به طویله برد که ببندد. الاغ به او لگدی زد. او هم به الاغ گفت: اگر از این کارها بکنی دو رکعت نماز هم برای تو می‌خوانم!