اسم آن بزرگوار محمّد و لقب مشهور ایشان جواد و تقی است. پس از شهادت امام رضا علیه السّلام، در سال ۲۰۳ هجری قمری مقام امامت به فرزند ارجمندش، جواد الائمّه علیه السّلام انتقال یافت. مأمون برای اینکه امام جواد علیه السّلام را بیشتر تحت کنترل داشته باشد، دخترش ام ّالفضل را به عقد حضرت درآورد و شهادت آن بزرگوار به دستور معتصم عباسی، به دست امّ الفضل در آخر ماه ذی القعده ی سال ۲۲۰ هجری قمری واقع شد.

یکی دیگر از آداب نماز در حوزه ی قرائت قرآن، و قبل از اینکه فرد شروع به خواندن آیات قرآن نماید، تسمیه است. ادبِ بعد از استعاذه، گفتن " بسم الله الرحمن الرحیم" است که اصطلاحاً به آن تسمیه گفته می شود؛ یعنی نام بردن. " بسم الله الرحمن الرحیم" کلید ورود به دنیا و جهان قرآن کریم است که بدون این کلید در به روی شخص بسته است.   

گزیده ای از سخنان استاد مورخ ۱۴۰۳/۱۰/۰۴

هدایت ثانوی، باطنی و قلبی بالاتر از هدایت اوّلیه است، انکار حق و مقابله با آن باعث محرومیت و بسته شدن راه رسیدن به مراتب بالاتر هدایت می‌شود. کسی که به ولایت خدا تمکین کند و راه عبودیّت او را پذیرا شود، خدا ولایتش را به دست گرفته و کارگردان زندگی او می‌شود. همراهی با اولیای خدا اگر قلبی و باطنی باشد، می‌توان بهره برد، رشد کرد و به همه‌جا رسید. مِراء و جدل وقتی قابل قبول است که ظاهری باشد؛ یعنی یک محاجّۀ کاملاً شفاف و با ادلۀ قوی در جمع؛ تا دیگران قضاوت کنند و ببینند که طرف مقابل تن به حقیقت نمی‌دهد و لجاجت می‌کند. گفتن لفظی اِن‌شاءالله، ادب بندگی است؛ امّا باید توجّه قلبی داشت. انسان‌های اهل معرفت یک لحظه از این حقیقت که همه چیز دست خداست، غافل نمی‌شوند و توجّه به اِن‌شاءالله در باطن آن‌ها دائمی است. بدترین فراموشی، فراموش کردن خداست؛ در واقع انسان حقیقت و خویشتن خود را فراموش می‌کند. جایی باید خدا را یاد و ذکر کرد که انسان ماسِِوی‌الله را فراموش کند، بخشی از ذهنش مشغول مخلوق و بخشی مشغول خالق نباشد، کلّ مخلوق را فراموش کند. در داستان اصحاب کهف دو پیام جدّی وجود دارد: انسان می‌تواند بیش از سیصد سال زنده بماند و این به حل کردن بحث طول عمر در رابطه با امام زمان علیه‎السّلام کمک می‌کند. زنده ماندن انسان وابسته به آب و غذا نیست. می‌توان سیصد سال بدون خوردن غذا و نوشیدن آب زنده ماند.

عید قربان، عید قرب الهی است. وقتی نفست را در منای عشق سر بریدی، آن وقت به قرب الهی نائل می شوی. تقرّب، قربان کردن می خواهد. عید قربان این درس را به ما می دهد که اگر طالب قرب الهی هستی، آماده ی قربانی دادن و قربانی شدن باش...

 

حضرت جواد الائمه علیه السلام بنا بر قول مشهور در دهم ماه رجب سال ۱۹۵ هجری قمری، در مدینه چشم به جهان گشودند. اقوال دیگر درمورد تاریخ ولادت آن حضرت، پانزدهم و هفدهم ماه رمضان و آخر ذی القعده ی سال ۱۹۵ هجری قمری، نقل شده است. پدر بزگوار آن حضرت امام رضا علیه السلام پیشوا و مقتدای هشتم شیعیان جهان است.

شیعه معتقد است که خداوند بعد از رسول اکرم صلی الله علیه و آله، مقصود خود را از آیات و جزئیات احکام از راه الهام به کسانی می گوید که مثل رسول الله صلی الله علیه و آله دارای علم الهی و در بازگو کردن، دارای عصمت الهی اند. یعنی به دقّت همانی را که خدا به آنها الهام کرده به مردم منتقل می کنند. چنین کسانی باید به نام امام وجود داشته باشند که مرجع فهم دین هستند و باید در درک حقایق دینی به اینها رجوع شود و نظرشان حجّت و ملاک است...

شیعه معتقد است چون خدا خالق انسان است، مالک آنهاست و چون مالک انسانهاست، ولایت به آنها دارد. می تواند امر و نهی کند و آزادی های آنها را محدود کند. ولایت الهی در قالب احکام دین و شرع مشخص شده است. برخی از احکام شرع، احکام اجتماعی است؛ مثل احکام نظامی، اقتصادی، سیاسی و احکام قضایی که اجرا شدن این احکام مستلزم وجود حکومت در جامعه می باشد... 

حضرت موسی بن جعفر علیه السّلام، امام هفتم شیعیان در سال ۱۲۸ هجری قمری در قریه ی "ابواء" (میان مکّه و مدینه) دیده به جهان گشود. امام کاظم علیه السّلام پس از شهادت پدر بزرگوارشان امام جعفر صادق علیه السّلام به امامت رسید و از سال ۱۴۸ تا سال ۱۸۳ یعنی مدّت ۳۵ سال رهبری شیعیان را بر عهده گرفت و در بیست و پنجم رجب سال ۱۸۳ هجری قمری در بغداد در زندان سندی بن شاهک مسموم شدند و به شهادت رسیدند.

آخرین روزهای ماه رمضان بر خلاف روزهای آغازین که شادی، بهجت، سرور و طراوتی به انسان می بخشید، هاله ای از حزن و اندوه بر دل انسان می نشاند. بوی هجران این ماه عزیز و سرشار از خیر و نور و برکت به مشام می رسد. روزهای آخر ماه مبارک، روزهای دغدغه، دلهره و اضطراب است. مؤمن نگران است که این ماه تمام شود و او توشه ای برنداشته باشد و به آنچه قرار بود از رهگذر ماه رمضان نائل شود، دست نیافته باشد.  

یکبار که مشهد مشرّف بودیم، برای دیدن آقای میلانی به منزل ایشان رفتیم و آقای میلانی به خاطر مراجعات زیادی که به علّت مرجعیت داشت، مدّتی نتوانست به اتاقی که ما بودیم بیاید. بعد که برای دیدن ما آمد، این حدیث را خواند که: مَن اَصبَحَ عَلَی الدُّنیا حزیناً فقد اَصبَحَ عَلَی اللهِ ساخطاً: هرکس از وضعیت دنیوی خود محزون باشد، بر خدا غضبناک است. 

۹۳/۰۷/۱۲