در عالم هر چیز ظاهر و ملکی دارد که با حواس ظاهری انسان قابل درک است و باطن و ملکوتی دارد که از حواس ظاهری پوشیده و با ادراکات باطنی انسان قابل احساس می باشد. چنانکه قرآن کریم برای تمامی موجودات عالم، هم ملکی قائل است که در ید قدرت الهی قرار دارد و هم ملکوتی که آن نیز تحت قدرت الهی است. کارهای انسان از جمله معاصی او نیز ظاهر و ملکی دارد که همان جنبه محسوس جسمانی و نفسانی آن است، و ملکوتی دارد که از حواس ظاهری انسان پوشیده است و تنها با بیدار شدن باطن انسان از راه نایل شدن به موت و فعال شدن ادراکات باطنی، احساس می شود.