ماه رمضان ماه ضیافت‌ خدا و ماه نهایی کردن سیر الی‌الله است. سالک در ماه رجب فاعلیت خود، در ماه شعبان صفات خود، و در ماه رمضان که ماه ورود به مرتبۀ ذات و عبور از وَهمِ هستی برای غیر خداست، هستی خود را رها می‌کند تا مرتبۀ نهایی سیر الی‌الله را هم طی کند. روزه یکی از جنبه‌های بروز جدا شدن از غیر خدا و متمرکز شدن در توجّه به حقّ متعال است. رمض به معنای سوختن است. یکی از معانی ماه رمضان، ماه سوختن است؛ سوختن هستیِ خود. هدف از وجوب روزه، رسیدن انسان به مرتبۀ تقواست. ما که تمام عمر و در این ماه به‌طور خاص میهمان خدا هستیم، در سحرهای ماه رمضان خدا را به میهمانی در خانۀ دل خود دعوت کنیم؛ که می‌فرماید: من اجابت می‌کنم دعوتِ دعوت‌کننده را. لطافت در اینجاست که اوّل اجابت خداست و بعد دعوت ما. مراتب هر عبادتی از جمله روزه بدین‌گونه است: ۱- متعبّد: فرد به دشواری خود را به انجام عبادت وادار می‌کند. نفس و وجودش طالب و پذیرا نیست؛ اما تأدّب می‌ورزد و خود را وادار به انجام آن می‌کند. ۲- عابد: بی‌میلی و بی‌رغبتی از بین می‌رود و به‌راحتی آن عبادت را انجام می‌دهد. ۳- عبد: از بیرون عبادت را بر خودش حمل نمی‌کند؛ بلکه عبادت از درونش می‌جوشد و روح بندگی که در وجود اوست، سبب انجام اعمال عبادی می‌شود. ۴- عبادت مجسّم: در این مرتبه، فرد عبادت مجسّم می‌شود؛ مانند امیرالمؤمنین و پیامبر علیهماالسّلام که خود نماز و روزۀ مجسّم بودند. روزه‌دار حقیقی در این ماه، وجود مقدّس بقیةالله‌الاعظم ارواحنافداه است که خودِ روزه است.(۱۴۰۳/۱۲/۱۴)