زهد در لغت به معنای عدم رغبت و در اصطلاح اهل عرفان، به معنای بی رغبت بودن به دنیاست. زهد، نداشتن و استفاده نکردن از دنیا نیست، دلبستگی و رغبت نداشتن به آن است. زهد، دست کشیدن از دنیا نیست. پر نکشیدن دل به سوی دنیاست. ای بسا فقیر راغب به دنیا و چه بسا غنیّ زاهد از دنیا. شاخص زهد و بی رغبتی به دنیا این است که بود و نبود آن، در روح شخص اثر نگذارد و آن را متلاطم نکند.