آفرینش تجلّی هستی مطلق با اسماء و صفاتش در آینه ی ممکنات است. برای پاسخ به این سؤال که هدف آفرینش چیست باید دو موضوع مورد بررسی قرار بگیرد. اوّل اینکه هدف فاعل از آفرینش چه بوده و دوم هدف فعل در آفرینش چیست.

راز عصمت انبیاء، شهود، باور، ایمان کامل و عشق به ذات حق است. خداوند متعال در آیات متعددی دستور به تبعیت از پیامبران داده و مردم را به اطاعت بی قید و شرط از ایشان دعوت می کند و روشن است که وجوب بی چون و چرا از یک شخص، دلالت بر وجود عصمت در آن فرد دارد. آیات دیگری نیز ظاهراً،  با معصومیت برخی پیامبران تعارض دارد که با دقت در مفاد آیات، باید معانی صحیح  آنها را به دست آورده و از ظهور ابتدایی آنها چشم پوشی کرد. این آیات در یک تقسیم بندی کلی به دو گروه تقسیم می شود..   

لینکهای مرتبط :

مقدمه ای بر صفات انبیاء (عصمت ۱)     

عصمت انبیاء  ۲))  

عصمت انبیاء  (۳)  

عصمت انبیاء  (4)  

گزیده ای از سخنان استاد مورخ ۱۴۰۳/۱۰/۰۴

هدایت ثانوی، باطنی و قلبی بالاتر از هدایت اوّلیه است، انکار حق و مقابله با آن باعث محرومیت و بسته شدن راه رسیدن به مراتب بالاتر هدایت می‌شود. کسی که به ولایت خدا تمکین کند و راه عبودیّت او را پذیرا شود، خدا ولایتش را به دست گرفته و کارگردان زندگی او می‌شود. همراهی با اولیای خدا اگر قلبی و باطنی باشد، می‌توان بهره برد، رشد کرد و به همه‌جا رسید. مِراء و جدل وقتی قابل قبول است که ظاهری باشد؛ یعنی یک محاجّۀ کاملاً شفاف و با ادلۀ قوی در جمع؛ تا دیگران قضاوت کنند و ببینند که طرف مقابل تن به حقیقت نمی‌دهد و لجاجت می‌کند. گفتن لفظی اِن‌شاءالله، ادب بندگی است؛ امّا باید توجّه قلبی داشت. انسان‌های اهل معرفت یک لحظه از این حقیقت که همه چیز دست خداست، غافل نمی‌شوند و توجّه به اِن‌شاءالله در باطن آن‌ها دائمی است. بدترین فراموشی، فراموش کردن خداست؛ در واقع انسان حقیقت و خویشتن خود را فراموش می‌کند. جایی باید خدا را یاد و ذکر کرد که انسان ماسِِوی‌الله را فراموش کند، بخشی از ذهنش مشغول مخلوق و بخشی مشغول خالق نباشد، کلّ مخلوق را فراموش کند. در داستان اصحاب کهف دو پیام جدّی وجود دارد: انسان می‌تواند بیش از سیصد سال زنده بماند و این به حل کردن بحث طول عمر در رابطه با امام زمان علیه‎السّلام کمک می‌کند. زنده ماندن انسان وابسته به آب و غذا نیست. می‌توان سیصد سال بدون خوردن غذا و نوشیدن آب زنده ماند.

وحی از نظر لغوی به معنای القای محرمانه و سریع چیزی به یک شخص است. مفهوم وحی می تواند مصادیق مختلفی داشته باشد و لذا در کاربرد قرآنی آن هم مصادیق متعدّدی وجود دارد. به طور مثال مادر حضرت موسی علیه السلام پیغمبر نبود ولی وقتی حضرت موسی علیه السلام به دنیا آمد و فرعون به دنبال این بود که نوزادان پسر را بکشد، قرآن می فرماید: " ما به مادر موسی وحی کردیم که به بچّه ات شیر بده، هروقت از جان او ترسیدی، او را به رود نیل بینداز. کسی که دشمن ما و دشمن شماست، او را می گیرد و بالاخره او را به تو به سلامت باز می گردانیم."   

اکثر محدثان و مورخان شیعه، تولد پیامبر(ص) را روز جمعه هفدهم ربیع الاول سال عام الفیل، پس از طلوع فجر و قبل از طلوع آفتاب، از دامان پاک آمنه بنت وهب(س) می‌دانند. مقارن تولد آن حضرت، حوادث زیادی رخ داد که حاکی از فوق‌العادگی این تولد است و هر کدام از این اتفاق‌ها، پیامهای رمزگونه‌ای در عالم باطن و معنا دارد. برخی از این معجزات اینچنین بوده است: ابلیس از ورود به آسمان های هفتگانه محروم شد، ایوان کسری شکست و چهارده کنگره‌‌‌ی آن فرو ریخت، آب دریاچه‌ی ساوه خشک شد، آتشکده فارس پس از هزار سال خاموش شد و.....  

یکی از ابعاد نگرش موحدّانه ی سالکان، توحید در ربوبیّت است. در قرآن بیشترین اسمی که خداوند با آن یاد شده، «ربّ» است. غایت تربیت انسان رسیدن او به تمامیّت هستی خود، یعنی همان روح خدایی و نیل به مقام عنداللّهی و قرب و لقاء و وصال الهی است. خداوند ربوبیّت خویش را در مورد انسان، در این جهت اعمال می کند. ربوبیت خداوند در مورد انسان به گونه های مختلفی اعمال می شود و جلوه های گوناگونی دارد...

  هجرت پیامبر- صلی الله علیه و آله- در شب اول ربیع الاولِ سال اول هجری از مکه آغاز شد. این همان شبی است که حضرت علی (ع)، به توصیه ی پیامبر(ص) در بستر حضرت خوابیدند تا توطئه­ ی مشرکان که سوء قصد به جان پیغمبر(ص) بود؛ خنثی شود. به راستی این یکی از بزرگترین فضایل حضرت علی(ع) است که قرآن کریم نیز در سوره بقره آیه ی ۲۰۷، این فداکاری را ستوده است.  

از آغاز ماه ذی‌القعده، سالک الی‌الله سیری را شروع می‌کند. [ماه ذی‌القعده] ماه حرام است؛ مورد احترام است و می‌بایست در آنجا حرمت نگه داشت. ماجرای چهل روزی که سی روز آن ماه ذی‌القعده است، و در پی آن هم ده روزِ اوّل ماه ذی‌الحجّه، ماجرای سیر کلیمیّه یا موسویّه است. سیری است که حضرت موسای عمران عَلَی‌نَبیِّنَا‌وَ‌آلِهِ‌و‌عَلَیْهِ‌السَّلاَم‏ طی کرد برای دیدار خدا؛ برای نیل به ملاقات الهی و برای رسیدن به میقات.

سلام بر مزار بی چراغ و تربت بی زائرت، سلام بر سینه شعله ور، جگر سوخته، پیکر تیرباران شده ات، سلام ای امام غریب، ای کریم آل طه!
امام صادق (ع) در توصیف امام مجتبی (ع) به نقل از جد بزرگوارشان، سیّدالساجدین (ع) می فرمایـند: حسن بن علی (ع) عابدترین، زاهدترین و با فضیلت ترین مردم  زمان خود بود.
ایشان در طول حیات پربرکت خود ۲۵ بار و به روایتی ۲۰ بار، با پای پیاده حج به جا آورده اند ....   

پیامبر گرامی اسلام‌ صلّی‌الله‌علیه وآله‌وسلّم که برای هدایت بشریت در سراسر عـمر پربرکت خود از هیچ تلاشی فروگذار نبودند، در آخرین روزهای حیات خویش، با وجود بیماری شدید، به مسجد رفتند و برای آخرین بار سفارش هایی به مردم فرمودند.

در بخشی از سخنان آن حضرت چنین آمده است: ای مردم من دو امانت گرانبها در میان شما قرار می دهم که هرگز از هم جدا نخواهند شد تا روز قیامت در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند: یکی قرآن و دیگری اهل بیت و عترتم . .